Donderdag 14 oktober, de dag van de grote staking in het openbaar vervoer. Ondergetekende werkt een dagje thuis, Amersfoort met de trein en zonder auto lukt niet echt. De kranten staan vol van: de stations waar niemand is, het prepensioen al dan niet vanaf 61,5 jaar, het openbare debat Kerry en Bush, de roemruchte overwinning van Oranje op Finland.
Het is tegen tweeën. Ik bereid mijn werk voor. Als vanouds is het rustig op ons pleintje. Vanochtend is ons voetbaltalent al geweest. Heeft een paar voorbijgangers uitgedaagd, maar die hadden klaarblijkelijk hun voetballust niet bij zich. De bladeren zijn nu echt van de bomen gekomen. Ze dwarrelen naar hartelust en geven een bruinige gloed aan het eeuwige steen. De sporadische bui heeft ze nog niet verpapt.

Klokslag twee uur word ik opgeschrikt door heftig klokgelui. Onze Buurkerk wordt toch niet gebruikt voor een begrafenis? Of is er brand, zijn de dijken doorgebroken? Is het soms oorlog, is prins Claus weer overleden? In vroeger dagen hadden we op de toren een brandwacht staan, die dan in de richting van de brand een vlag of lantaarn plaatste. Het gelui roept herinneringen bij me op van Jaques Dutronc’s "Il est cinq heures, Paris s’éveille." Maar het is niet vroeg in de ochtend. Wat is er in vredesnaam aan de hand???

Ik herinner me opeens het gesprek van vanochtend van de buurman-bij-de-kapper. Die ging vanmiddag tijdens de vergadering van de Gemeenteraad vragen stellen aan B&W. Dan valt alles op z’n plaats: geen brand, geen dijkdoorbraak, geen overlijden, maar de bijna wekelijkse vergadering van de Gemeenteraad. B&W plus 45 heb ik alleen niet langs zien komen op weg naar hun vergaderstek. Die vergaderen in het stadhuis, waar het eigen klokje het klaarblijkelijk niet wil doen.

Historisch is het allemaal goed verantwoord: omdat eeuwen geleden een van de toenmalige B&W’s in de Buurkerk vergaderde luiden ze nu bij aanvang van elke gemeenteraadsvergadering onze klok. Dat allemaal dankzij dat actieve klokkenluidersgilde dat zo zijn best heeft gedaan om al die oorspronkelijke klokken weer terug te krijgen in de toren van de Buurkerk. Maar dat grotendeels niet in onze stad woont en alleen op verre afstand meegeniet. Die klokken slaan veel meer: elk jaar bij het nieuwe jaar, elke week op zaterdag bij aanvang van het weekeinde en even daarna bij het zondagbegin, elke dag om tien voor acht ’s ochtends en tien voor tien ’s avonds als waarschuwing dat de stadspoorten binnenkort dicht of open gaan. En binnenkort natuurlijk ook wanneer een misdadiger is veroordeeld.

Met dank voor al dat oudheidkundig besef. Maar we leven in het heden en voor de toekomst. Het gaat vandaag om mijn ouwe dag en die van mijn kinderen. 14 oktober klokslag twee, beste overheid doe je echt mee?

Guus Verhoef,

Vh plaatsvervanger vm Raadscommissie Binnenstad voor de PvdA