Het beantwoorden van deze vraag begint voor mij met de vraag; wat is de betekenis van 1 mei? Het vieren van deze typische sociaal democratische feestdag is in Utrecht namelijk het startpunt en de aanleiding van de meimaand.

Wat vieren we precies op 1 mei? De 1 mei-viering of de dag van de arbeid, is ontstaan vanuit het gevecht voor de 8-urige werkdag.

Deze strijd werd al eeuwen in verschillende landen gevierd. In 1884 leidde dit in de VS tot een resolutie van de "American Federation of Labor". Hierin werd voorgesteld om op 1 mei 1886 de 8-urige werkdag in te voeren. Een mijlpaal in de geschiedenis, waar we nu amper meer bij stil staan. Mensen zijn sterk geneigd om de sociale verworvenheden, waar sociaal democraten door de eeuwen heen voor gevochten hebben voor lief te nemen. We vinden het normaal dat iedereen naar school kan, kiesrecht heeft, dat er een minimumloon is, een sociaal vangnet, AOW. Maar we vergeten dat hier een grote strijd aan vooraf is gegaan. En dat deze rechten lang niet voor iedereen vanzelfsprekend zijn. Vrouwen hadden minder rechten dan mannen. Het kunnen volgen van vervolgonderwijs hing af van het inkomen van de ouders. De emancipatie van kwetsbare groepen is één van de bestaansrechten van de PvdA. Helaas zijn we er als emancipatiepartij nog lang niet. Sterker nog, de tegenstellingen lijken weer groter te worden. Een gezonde en hoogopgeleide Nederlander met een doorsnee naam is overal welkom. Werkgevers, verzekeraars en banken bieden de mooiste voorzieningen tegen steeds betere voorwaarden. Maar je zult maar ongezond, ziek, laagopgeleid met geen doorsnee naam zijn. Dan is het maar de vraag of je ergens terecht kunt. Hoge ziektekosten, geen plaats in een verzorgingstehuis, geen hypotheek, stageplaats of baan. En dat voor een steeds grotere groep mensen.

De noodzaak om te blijven investeren in de kansen van mensen, dat is waar het mij bij de meimaand om gaat. In 1886 ging het over het recht op een 8-urige werkdag. Anno 2007 gaat het over gelijke kansen op een opleiding, stageplaats, werk en zorg.

Frauke van Iperen