Mijn vakantie begint in Israëlische gevangenschap

Op vrijdag vijf juli jl. vertrok ik om 07.10 uur met een vlucht van Lufthansa van Schiphol richting vliegveld Frankfurt. In verband met pech vertrekt het vliegtuig om 17.15 uur na een vertraging van ruim acht uur richting Tel Aviv. Om 23.15 uur lokale tijd arriveer ik op vliegveld Ben Gurion. Bij de douanecontrole wordt naar mijn reisdoel gevraagd en of ik eerder in Israel ben geweest. Na de beantwoording dat ik kom reizen en Israel nooit eerder heb bezocht word ik doorverwezen naar een bewaakte wachtruimte. Mijn paspoort wordt ingehouden en ik krijg geen reactie waarom ik niet door de douane kom.

Tijdens mijn verblijf in de wachtruimte raakte ik in gesprek met een andere Nederlander, die als journalist voor Al Jazeera werkt. Hij maakte mij duidelijk dat in onze vlucht Palestijnse activisten zaten, die door de Israëlische autoriteiten werden opgewacht. Aangezien ik alleen reide en ik helemaal niets te maken heb gehad met wie dan ook in het vliegtuig wachtte ik geduldig op mijn verhoor.

Om 01.30 uur word ik samen met de journalist en nog twee mannen meegeroepen. Wij komen buiten waar een peloton agenten met hun machinegeweren ons staan op te wachten. Mijn bagage wordt in de laadruimte onderin een bus geplaatst. Na een grondige fouillering moet ik de bus in. Eenmaal binnen zie ik verschrikte damesgezichten opkijken. (De mannen zitten in een andere ruimte van de bus) De ruimte van vier bij twee meter, zwaarbeveiligd met tralies, stalen banken en vier smalle ruimtes voor frisse lucht, zorgde met de kakkerlakken voor een benauwde en verschrikkelijke situatie. Gedurende de nacht liep het aantal aanwezige meiden
(jongste 14) en vrouwen op tot in totaal drieëntwintig. Een vrouw die onwel werd, meiden die emotioneel werden en een bewaarder die traangas naar binnen wilde spuiten (omdat er om water werd geschreeuwd) zorgde voor beangstigende en zorgelijke momenten over onze veiligheid. Toen ik een bewaarder aansprak over de reden van mijn vasthouding kreeg ik nul op rekest. Het stilzwijgen stelde mij alles behalve gerust over wat er ging gebeuren.

Om 05.15 uur begint de bus te rijden. Omdat niemand ons iets vertelt, is de eindbestemming onbekend. Om 06.30 uur arriveren wij bij een gevangenis in de Negev-woestijn vlakbij Beer Sheva. Ook hier een peloton agenten met camera’s. Na twintig minuten samen met een aantal vrouwen in een cel doorgebracht te hebben wordt ik opgeroepen. Ik moet in de “bagageruimte” mijn bagage pakken. Nadat er van mij een foto wordt gemaakt wordt mijn bagage onderzocht. Spullen als mijn telefoon en fototoestel gaan in een zwarte zak, die ik bij het verlaten van de gevangenis zou ontvangen. In de tussentijd vraag ik naar de reden van mijn “kidnapping” van het vliegveld en de procedure. Ze kijken mij aan alsof het ergens dondert. Een maatschappelijk werkster geeft aan dat zij de orders moet opvolgen. Met mijn toegewezen bagage wordt ik naar een cel gebracht. Een half uur later word ik opgeroepen. Ik kom in een grote ruimte waar aan tafels maatschappelijk werkers en een dokter zitten. Er wordt een vragenlijst met mij afgenomen, maar zij zijn niet in staat om antwoord te geven op mijn vragen als reden van aanhouding, procedure en bellen naar familie. Nog geen half uur later bevind ik mij met een 24-jarige Belgische opgesloten in de cel.

Op zaterdag 6 juli om 15.10 uur heb ik samen met de NL journalist een gesprek met twee ambassadeurs. Hun komst was een hele opluchting voor mij, omdat men dan in ieder geval wist dat ik was gearresteerd. In dit gesprek wordt duidelijk dat de ambassade het belang van het welzijn van de gedetineerden voorop stelt. Op gelijkheid en rechtvaardigheid kunnen zij geen invloed uitoefenen. Op mijn verzoek zouden ze mijn zus informeren.

Om 17.05 uur word ik door de bewaarster opgeroepen. Terecht gekomen in een ruimte omringd door zeven mannen en een vrouw word ik verhoord. Na beantwoording dat ik zelfstandig reis, ontving ik de reactie dat ze met mij een fout hadden gemaakt en dat ik alsnog welkom ben in het land. Mijn Arabische naam en de vlucht, die al lange tijd in de gaten werd gehouden, zorgde voor dit misverstand. Na verontschuldiging werd ik om 19.00 uur naar het vliegveld gebracht. Ik heb overwogen om direct naar huis terug te keren, omdat ik bang was dat er tijdens mijn vakantie misschien nog wel iets vervelends zou kunnen gebeuren. De angst heb ik overgezet in kracht met de gedachte: veel erger dan wat ik al had meegemaakt het toch niet zou kunnen worden en ik graag mijn vakantie wilde voortzetten.

Van negen juli tot en met twee augustus verbleef ik met zenuwen in mijn lijf op het vluchtelingenkamp Deheishe in de Westbank. Gedurende deze periode ben ik als vrijwilligster aan de slag gegaan voor de non-gouvermentele organisatie Karama. Als vrijwilligster heb ik voor de kinderen van het vluchtelingenkamp educatieve, sportieve en culturele activiteiten georganiseerd en begeleid.
Op 5 augustus om 16.45 uur ben ik op het vliegveld na een verhoor en onderzoek van twee uur onder begeleiding naar mijn gate gebracht voor mijn terugvlucht richting
Frankfurt/Amsterdam.

Al met al kan ik achteraf concluderen dat ondanks je geldige reispapieren en reisdoel je in een “democratisch” land als Israel zonder rechten kunt worden opgepakt en kunt worden vastgehouden. Een - wat ik dacht - gastvrij land baseert haar veiligheidsrisico’s op etnische afkomst en neemt beslissingen zonder enige hoor en uitleg. Uiteindelijk ben je geheel afhankelijk van externe krachten om na 22 uur je vrijheid terug te krijgen en je reis voort te zetten.