Print

Op dinsdag 15 november heeft de gemeenteraad afscheid genomen van PvdA-wethouder Harrie Bosch. Harrie Bosch is de afgelopen 5,5 jaar wethouder wonen geweest voor de PvdA in drie verschillende colleges.

Tijdens de speciale raadsvergadering spraken burgemeester Aleid Wolfsen en fractievoorzitter Marry Mos van Groen Links lovende woorden over Harrie Bosch. Namens de PvdA-fractie sprak raadslid Bart Beerlage, Harrie Bosch toe. Hieronder zijn toespraak: 

Als Tom Poes op een ochtend het kasteel Bommelstein passeert, ziet hij zijn vriend naar de donkere lucht staan turen. Heer Bommel spreekt van zijn taak als heer, zijnde om misstanden te bestrijden en de zwakken te steunen. Het gesprek wordt gestoord door de aanbellende ambtenaar eerste klasse Dorknoper. De gemeenteraad heeft in het kader van weeldebelasting een woon- en tuincijns ingesteld. Tom Poes deelt de ambtenaar mede dat heer Bommel een opdracht zoekt, waardoor de ambtenaar overweegt dat zijn aanslagen dan wellicht foutief zijn. Ze zijn gebaseerd op een nietsdoende kasteelheer.

Beste Harrie, Wat jammer dat je weg gaat.

Met jouw vertrek verliezen we een bijzonder betrokken en gedreven bestuurder. Een bestuurder van het kasteel dat we Utrecht noemen. De afgelopen vijf en half jaar heb je je meer dan 100% ingezet voor deze stad. Je hebt zelf aangegeven deze taak niet meer 100% gemotiveerd te kunnen uitvoeren. Het wethouderschap is geen functie die met minder inzet toe kan, daar heb je gelijk in.

De tekst van heer Bommel en Tom Poes komt uit het verhaal "Een Bommelding". Oliver B. Bommel is op zoek naar zijn opdracht, zijn taak in het leven, maar hij kan hem niet vinden. Hij neemt daarom de taak over van pakjesbezorger Pijk Paknemer en gaat op weg om een pakketje te bezorgen. De adressering is echter onduidelijk. Na omzwervingen via de ondergrondse, kronkelwegen en de zwarte bergen, ontdekt hij dat het pakketje aan hemzelf is geadresseerd. “Voorschriften voor een heer,” staat erop. “Bestrijden van misstanden, helpen van zwakken, bijstaan van weduwen en wezen, beschermen van onschuldigen, nood lenigen van armen.”

Bij een afscheid bedenk je wat je allemaal samen hebt meegemaakt. En dat is heel wat geweest. In 2006 zijn wij samen begonnen, jij in het college, ik in de raad. Na onze beëdiging in de raad sprak jij je eerste officiële woorden in de commissievergadering op 16 mei 2006. Het was een mededeling uit het college. Weet je nog wat je nog welke dat was?

Het was de mededeling dat het college het ontwerpbestemmingsplan voor het Leidsche Rijn Park had vastgesteld. Zo noemde we het Maximapark vroeger. Ook je laatste lintje heb je daar geknipt. Dat was vorige week, bij de opening van het nieuwe gebouw voor Landschapsbeheer Vleuten-De Meern. Het Maximapark is een van de vele tastbare resultaten die je voor elkaar hebt gekregen. En nu kun je, samen met vele anderen, rennen over 't Lint.

Een paar weken geleden kondigde je aan dat je weg gaat. Te vaak komen oude plannen, met nieuwe problemen terug op je tafel. Je moet vaak gedacht hebben: Tom Poes verzin een list.

Nu zijn er zeker plannen die na 5,5 jaar nog steeds om een oplossing vragen. In 2006 spraken we al over het bouwplan op het Ledig erf, Centrumplan De Meern, en Groeneweg Midden om er maar een paar te noemen. Vaak was de vraag of er van het geplande gebouw niet een verdiepinkje af kon. Zon, inkijk, privacy, parkeerdruk, dezelfde argumenten kwamen steeds voorbij. Dan zag je de mondhoeken van Harrie weer omlaag gaan, maar je was niet uit het veld te slaan. Met de jouw zo kenmerkende rust kon je uitleggen waarom een plan goed was.

Of, als je inzag dat er onvoldoende draagvlak was, had je de flexibiliteit en het vermogen om een plan terug te nemen en tegenslagen te incasseren. In dit rijtje past ook de spraakmakende Belle van Zuylen. Het vraagt lef en een nuchter verstand om een plan waar je zelf achterstaat en dat een icoon voor de stad had kunnen zijn, af te blazen.

De meeste woorden zijn de afgelopen 5,5 jaar gesproken over de plannen waarmee het minder goed ging. Dat is begrijpelijk, maar we moeten niet vergeten dat onder jouw leiding heel veel is gebouwd. De koosnaam Bob de Bouwer past jou zeker.

Jij krijgt wel eens de opmerking: Harrie praat eens wat duidelijker. Wij Brabanders onder elkaar verstaan elkaar wel. Maar het klopt wel: 's Harrie dien Helmonder proat in lange monotone zinnen. Dat is soms een nadeel, maar ook je kracht om verhitte discussie te sussen.

Ik heb wat hele grove rekensommen gemaakt. Mede dankzij jou zijn de afgelopen 6 jaar circa 17.000 woningen gebouwd in de stad. In de raad en alle commissies samen praatten we zo'n 380 uur per jaar. Als de helft van die tijd gesproken is over wonen, dan hebben we ca 45 seconde per woning geouwehoerd. Partijgenoot Jan "In geouwehoer kan je niet wonen" Schaeffer zou trots op je zijn.

Terug naar heer Olivier B. Bommel en zijn taak: “Bestrijden van misstanden, helpen van zwakken, bijstaan van weduwen en wezen, beschermen van onschuldigen, nood lenigen van armen.” Aan het einde van het verhaal herinnert heer Ollie zich dat hij zichzelf die taak ooit heeft toegezonden.

Beste Harrie, jij vervolgt jouw zoektocht over kronkelige wegen. En misschien krijg je wel post.

Als je begrijpt wat ik bedoel.