Plots word je door Annie Brouwer aangekondigd: "en dan nu, voor de laatste keer, Kasper Driehuijs!" Ik heb zojuist de speeches van de burgemeester en de nestor van de raad aangehoord en de raadspenning en een prachtig schilderij van het stadhuis in ontvangst genomen. Nu loop ik, inderdaad voor de laatste keer, naar het spreekgestoelte voor mijn afscheidsspeech.
De zaal is vol, met uitzondering van Marie-Louise van Kleef (die met de projectontwikkelaars in Cannes verblijft) komen ook alle wethouders nu naar de raadszaal. Ik dank de PvdA en de kiezers voor het in mij gestelde vertrouwen. Met veel enthousiasme heb ik met 6 jaar lang ingezet voor de mooiste stad van Nederland, mijn geboorteplaats Utrecht. De Driehuijzen wonen er al meer dan drie eeuwen, dus ik mag dat met enig gezag zeggen. Bij een afscheid horen vriendelijke woorden. Toch beperk ik me niet tot beleefdheden. In de eerste plaats omdat dit een te grote trendbreuk zou zijn met mijn optreden de afgelopen 6 jaar. Ze zouden me waarschijnlijk niet eens herkennen! In de tweede plaats omdat ik me grote zorgen maak over een aantal ontwikkelingen in Utrecht.

Waarom lukt het maar niet om de financiën van de grote en kleine projecten in de hand te houden? Waarom slaagt Utrecht er niet in positieve grondexploitaties te realiseren en gaan projectontwikkelaars en bouwers met het geld aan de haal? Waarom lukt het niet DUO (waar ik tegen was èn ben) op gang te brengen en liggen terreinen na sloop van de oude woningen zo lang braak in de stad? Ik houd een pleidooi voor de sloop van de grote zaal van Muziekcentrum Vredenburg. Het ontwerp van Herzberger is veel te duur, en bovendien was zijn opdracht slecht een volumestudie, niet een ontwerp. De geestelijk vader van het gedrocht van het huidige gebouw moet niet "beloond" worden met de opdracht voor het Muziekplaleis. Ik noemde het niet, maar bovendien: als architect is Herzberger bepaald niet origineel: 25 jaar geleden conform de toenmalige mode een betonnen bunker, en nu conform de huidige mode een paleis van staal en glas. Een architectonisch statement zoals hij zelf zegt? Dacht het niet. Dertien-in-een-dozijn-architectuur, nog het beste te typeren als het ponskaartengebouw van de Uithof beplakt met het glas van het schoolgebouw aan de Vondellaan. Hopelijk blijft dit glas wel zitten!

Terug naar de speech. Ik besluit met het bedanken van velen, maar met name Natalie, die het letterlijk mogelijk heeft gemaakt mij 6 jaar in te zetten voor de stad. Als burger zal ik vanaf nu het stadsbestuur kritisch volgen. En met de Utrechtse burger valt niet te spotten. Daarom besluit ik met een gedicht van Jacobus Bellamy opgedragen aan de Utrechtse burgers vanwege hun dapperheid in de 4de Engelse Oorlog (1794). Mijn voorouders waren daar dus bij!

Kasper Driehuijs
Raadslid PvdA 1998-2004