Het was een van de moeilijkste beslissingen uit het politieke leven van Hans Spekman, maar afgelopen zomer heeft hij dan toch de knoop doorgehakt: na maart 2006 komt hij niet terug in de Utrechtse Raad. Hans: "Ik geniet van het werk in Utrecht, maar we lopen hier steeds weer aan tegen de beperkingen en negatieve gevolgen van het rijksbeleid. Ik wil proberen dat beleid te veranderen en dat gaat het beste in Den Haag. Ik kies hiervoor met pijn in het hart, want werken in mijn eigen stad vind ik het leukst."

"Door nu te zeggen dat ik geen lijsttrekker wil worden en ook niet beschikbaar ben als wethouder wil ik duidelijkheid scheppen. Ik zou het kiezersbedrog vinden als ik er nu vol voor ga en over twee jaar de mensen die op me gestemd hebben moet vertellen dat ik al heel lang had besloten dat ik voor de Tweede Kamer ga. Andersom is het ook zo, ik neem mijn kennis van de straat mee naar Den Haag, nu zijn ze daar vaak de realiteit kwijt. Men redeneert er vanuit een andere, politieke werkelijkheid. Daar worden mensen de dupe van. Zo worden asielzoekers bijvoorbeeld in de boeken van het rijk weggeschreven, terwijl die mensen hier op straat leven. Dat is mijn motivatie, die dagelijkse realiteit van de straat."

"Nu is het zo dat we van het rijk inwoners met een minimuminkomen niet mogen helpen met algemene (‘categoriale’) financiële regelingen. Lokaal moeten we allerlei creatieve oplossingen verzinnen om mensen die in armoede leven toch iets extra’s te geven. Zo stuit ik hier steeds weer op falend rijksbeleid. Er is in Den Haag veel te winnen, ook voor de inwoners van Utrecht. Daar ga ik volgend jaar mijn best voor doen en ik hoop dat de kiezers van Utrecht me daarin blijven steunen. Tot die tijd blijf ik met veel plezier en inzet werken als wethouder in Utrecht. Samen met al die betrokken mensen in de wijken, verenigingen en organisaties. Sowieso blijf ik natuurlijk wel in Utrecht wonen en dat betekent dat ik ook actief blijf in de lokale afdeling en op het voetbalveld."